தன்னை எப்படிப் பார்ப்பது? | அஷ்டாவக்ர கீதையின் ஆழமான பார்வை transcript

நீங்கள் பிறந்ததில்லிருந்து இன்றுவரை உங்கள் இரு கண்கள் உலகம் முழுவதையும் பார்த்திருக்கின்றன என்பதை நீங்கள் எப்போதாவது சிந்தித்திருக்கிறீர்களா? இந்த கண்கள் உயரமான மலைகளை பார்த்தன ஓடும் நதிகளை பார்த்தன உங்கள் அன்புக்குரியவர்களின் முகங்களை பார்த்தன உலகில் உள்ள அத்தனை புத்தகங்களையும் படித்தன எண்ணற்ற காட்சிகளை கண்டு கழித்தன. ஆனால் இந்த கண்கள் எப்போதாவது தங்களை தாங்களே பார்த்ததுண்டா? உங்கள் கண்கள் முழு பிரபஞ்சத்தையும் பார்க்க முடியும். ஆனால் அவற்றால் ஒருபோதும் தங்கள் சொந்த கருவிழியை நேராகப் பார்க்க முடியாது. இதே பயங்கரமான துயரம்தான் உங்கள் முழு வாழ்க்கையிலும் இருக்கிறது. நீங்கள் மற்றவர்களின் சுபாவத்தை அறிந்திருக்கிறீர்கள். உலகம் முழுவதுமான செய்திகளை தெரிந்து வைத்திருக்கிறீர்கள். மக்களின் நல்ல மற்றும் கெட்ட செயல்களின் கணக்குகளை நினைவில் வைத்திருக்கிறீர்கள். ஆனால் எந்த உணர்வின் காரணமாக நீங்கள் சுவாசித்துக் கொண்டிருக்கிறீர்களோ எது இருப்பதால் உங்கள் இருப்பு உள்ளதோ அதைப்பற்றி இன்றுவரை நீங்கள் முழுமையாக அறியாமலேயே இருக்கிறீர்கள் உலகம் முழுவதற்கும் நீங்கள் விழித்திருக்கிறீர்கள் ஆனால் உங்களுக்கென்று வரும்போது ஒரு ஆழமான இருண்ட உறக்கத்தில் ஆழ்ந்திருக்கிறீர்கள் உங்கள் வாழ்வில் ஏதேனும் நெருக்கடி வரும்போது ஏதேனும் நோய் உங்களை சூழும் போது அல்லது உங்களின் சொந்தங்கள் உங்களை விட்டு பிரியும் போது நீங்கள் பைத்தியம் பிடித்தது போல் ஆழ தொடங்குகிறீர்கள் ஏனென்றால் ஒருபோதும் அழியாத ஒருபோதும் உடையாத அந்த பகுதி உங்களுக்குள் எங்கு இருக்கிறது என்பதே உங்களுக்கு தெரியாது. இன்று முதல் ஆயிரக்கணக்கான ஆண்டுகளுக்கு முன்பு சக்கரவர்த்தி மகாராஜா ஜனகரின் நெஞ்சில் தன்னை அறிந்து கொள்ளும் இதே பிரம்மாண்டமான தீ கொழுந்துவிட்டு எறிந்தபோது மகரிஷி அஷ்டாவக்கரர் தன்னை தானே பார்க்கும் அந்த பரம ரகசியமான மற்றும் நேரடியான வழியை அவருக்கு உபதேசித்தார். அந்த வழிதான் ஜனகரை ஒரே கணத்தில் உடலெனும் குறுகிய கூண்டிலிருந்து வெளியேற்றி ஆத்மஞானத்தின் எல்லையற்ற வானத்தில் பறக்கச் செய்தது. இதுவரை நீங்கள் கண்டிராத உங்களுக்குள் இருக்கும் அந்த நித்திய சாட்சியை இன்று விழிக்கச் செய்யும் முறை இது. ஆத்ம தரிசனத்தின் முதல்படி தொடங்கும் அஷ்டாவக்கிர கீதையின் இந்த மாபெரும் உரையாடலுக்குள் நுழைவோம் வாருங்கள். மிதிலா நகரத்து அரண்மனையின் தனிமையான ஒரு அறையில் நள்ளிரவின் ஆழ்ந்த மாவனம் பரவியிருந்தது. அறையின் தூண்களில் எறிந்து கொண்டிருந்த தீப்பந்தங்களின் மஞ்சள் ஒளியில் பேரரசர் ஜனகர் தங்கம் பதிக்கப்பட்ட ஒரு ஆளுயர கண்ணாடிக்கு முன்பாக நின்று கொண்டிருந்தார். அந்தக் கண்ணாடி மிகவும் சுத்தமாகவும் தெளிவாகவும் இருந்தது. அதில் ராஜா ஜனகரின் முழு உருவமும் தெளிவாக தெரிந்தது. தலையில் முத்துக்களாலும் வைரங்களாலும் அலங்கரிக்கப்பட்ட சக்கரவர்த்தியின் கிரீடம் இருந்தது. தோல்களில் விலைமதிப்பெற்ற ஜரிகை வேலைப்பாடு கொண்ட பட்டு மேலாடையும் மார்பில் ஒரு பெரிய இரத்தின மாலையும் மின்னிக் கொண்டிருந்தன. ஜனகரின் கைகள் வலிமையாக இருந்தன. முகம் பிரகாசமாக இருந்தது. ஆனால் ராஜா ஜனகர் அந்த கண்ணாடியில் தனது இந்த கம்பீரமான உருவத்தைப் பார்த்து சிரிக்கவில்லை. மாறாக அவருடைய கண்கள் ஆழ்ந்த வேதனையாலும் பயத்தாலும் நிறைந்திருந்தன. ஜனகர் கண்ணாடியின் அருகே சென்று தனது விரல்களால் அந்த குளிர்ந்த கண்ணாடியை தொட்டார். ஜனகர் தனது சொந்த பிம்பத்தின் கண்களை உற்று பார்த்து கேட்டார். கண்ணாடியில் தெரிவது, ஜனகர் தனது சொந்த பிம்பத்தின் கண்களை உற்று பார்த்து கேட்டார். கண்ணாடியில் தெரிவது நிஜமாகவே நான்தானா? இது பல நூற்றாண்டுகளுக்கு முந்தைய ஒரு அரசரின் சந்தேகம் மட்டுமல்ல. வாழ்க்கையின் நடுப்பகுதியை எற்றும் ஒவ்வொரு மனிதனுக்கும் கண்ணாடியை பார்க்கும்போது ஏதோ ஒரு நொடியில் தோன்றும் அதே ஆழமான தேடல்தான் இது. ஜனகருக்குள் ஒரு தீவிரமான சிந்தனை போராட்டம் தொடங்கியது. ஜனகருக்குள் ஒரு தீவிரமான சிந்தனை போராட்டம் தொடங்கியது. இந்த அழகிய முகம் சில தசாப்தங்களுக்கு முன்பு ஒரு சிறு பையனுடையதாக இருந்தது என்று ஜனகர் நினைத்து பார்த்தார். அப்போது இதன் கன்னங்கள் மிருதுவாகவும், முடிகள் கருமையாகவும் இருந்தன. இன்னும் சில தசாப்தங்களுக்குப் பிறகு இதே முகம் சுருக்கங்களால் நிறைந்துவிடும். முடி வெளுத்துவிடும். பற்கள் விழுந்துவிடும். ஒரு நாள் இந்த உடல் சுடுகாட்டுச் சிதையில் ஒரு சாம்பல் குவியலாக மாறிவிடும். ஜனகரின் நெஞ்சம் கணக்க தொடங்கியது. அவரது மூச்சு வேகமாகியது. ஜனகர் மனதிற்குள் சொல்லிக்கொண்டார். இந்த உருவம் காலப்போக்கில் மாறி ஒரு நாள் சாம்பலாகிவிடும் என்றால் குழந்தை பருவத்திலும் இருந்தவர் யார்? இன்று இந்த இளமையிலும் நிற்பவரும் முதுமையிலும் இந்த கண்களுக்கு பின்னால் அமைதியாக அமர்ந்திருப்பவரும் யார்? எனது ஒட்டுமொத்த இருப்புமே தோல் சதை மற்றும் எலும்புகளால் ஆன இந்த உடலோடு மட்டுமே சுருங்கி விடுகிறதா? நான் உலகம் முழுவதற்கும் சக்கரவர்த்தி ஆனால் இந்த உடலுக்குள் வாழும் உண்மையான எஜமானன் யார் என்று கூட எனக்கு தெரியவில்லை ஜனகரின்நெஞ் ஞசில் இந்த கேள்வி எரியும் நெருப்பு தணலை போல தகித்தது. அவருக்கு தனது ராஜமகுடம் ஒரு கனமான விலங்கை போல தோன்ற ஆரம்பித்தது. தமது உண்மையான இயல்பை உணரும் வரை தனது இந்த மாபெரும் சாம்ராஜ்யம் ஒரு அழகான சுடுகாட்டை தவிர வேறில்லை என்பதை ஜனகர் புரிந்து கொண்டார். அன்றிரவு மன்னர் ஜனகருக்கு ஒரு கணம் கூட தூக்கம் வரவில்லை. அவர் தனது அறையின் கர்த்தரையில் வெறுங்காலுடன் உலாவி கொண்டிருந்தார். மனிதன் தன் வாழ்நாள் முழுவதும் அமைதியையும் சத்தியத்தையும் தேடி என்னென்ன முயற்சிகளை செய்வதில்லை என்று ஜனகர் எண்ணினார். சிலர் வேதங்களின் லட்சக்கணக்கான சுலோகங்களை மனப்பாடம் செய்து கொள்கிறார்கள். சிலர் காடுகளுக்குச் சென்று கிழங்குகளை சாப்பிட்டு தங்கள் உடலை வருத்துகிறார்கள். சிலர் நதிகளின் உரைப்பணி நீரில் நின்று தவம் செய்கிறார்கள். ஆனால் ஜனகர் ராஜ சபையில் பெரிய சநியாசிகளையும் அறிஞர்களையும் பார்த்திருக்கிறார். அவர்கள் சாஸ்திரங்களில் சிறந்த பண்டிதர்கள். இருந்தாலும் சற்றே அவமதிக்கப்பட்டாலும் அவர்களின் முகம் கோபத்தால் சிவந்துவிடும். சிறிதளவு மரியாதை கிடைத்த உடனேயே அவர்களின் நெஞ்சம் அகங்காரத்தால் பூரிப்படைந்தது. வெறும் புத்தி அளவில் மட்டுமே இருக்கும் அறிவும் வெறும் வார்த்தைகளை அசை போடும் செயலும் ஒருபோதும் ஆன்ம தரிசனத்தை தர முடியாது என்பதை ஜனகர் உணர்ந்தார். புத்தகங்கள் வழியை காட்டலாம். ஆனால் அதில் நாம் தான் பயணம் செய்ய வேண்டும். மனிதன் எல்லாவற்றையும் வெளியே தேடுகிறான் என்பதே இங்கு பிரச்சனை. அவன் இறைவனை வானத்தில் தேடுகிறான். அமைதியை தனிமையான காடுகளில் தேடுகிறான். ஆனந்தத்தை ஆனந்தத்தை உலக இன்பங்களில் தேடுகிறான். நாம் சிறுவயதிலிருந்தே வெளி உலகத்தை எப்படி வெல்வது பொருட்களை எப்படி அடைவது என்றுதான் பயிற்றுவிக்கப்படுகிறோமே தவிர நம் உள் உலகத்தை எப்படி அறிவது என்று யாரும் நமக்கு சொல்லிக் கொடுப்பதில்லை அதனால் இவை அனைத்தையும் தேடுபவன் அந்த தேடுபவனை தன்னை ஒருபோதும் பார்ப்பதில்லை. ஆனால் இவை அனைத்தையும் தேடுபவன் அந்த தேடுபவனை தன்னை ஒருபோதும் பார்ப்பதில்லை. ஜனகருக்குள் இந்த தேடல் தாகம் மிகவும் தீவிரமானதால் தனது உண்மையான சொரூபத்தை தரிசிக்காவிட்டால் தன் இதயம் வெடித்து விடும் என்று அவர் நினைத்தார். அவருக்கு வார்த்தைகளால் ஆன எந்த ஒரு தத்துவ வலையும் தேவைப்படவில்லை. உணர்வு நிலை நேரடியாக தனக்கு முன்னே நிற்கக்கூடிய நேரடியான மற்றும் பிழையற்ற வழியே அவருக்கு தேவைப்பட்டது. விடியற காலையில் சூரியனின் முதல் பொன்னிற கதிர் மிதிலையின் காடுகளை தொட்டதும் மன்னர் ஜனகர் தனது ராஜ உடைகள் மற்றும் தங்க கிரீடம் ஆகிய அனைத்தையும் அங்கேயே தரையில் கழற்றி வைத்துவிட்டார். அவர் ஒரு சாதாரண வெள்ளை நிற பருத்தி ஆடையை மட்டுமே அணிந்து கொண்டு தனியாக வெறுங்காலுடன் மகரிஷி அஷ்டாவகரின் தபோவனத்தை நோக்கி ஓடினார். தபோவனத்தின் சூழல் தெய்வீக அமைதியுடன் காணப்பட்டது. அங்கே எந்தவிதமான சலனமும் இல்லை. ஒரு பழமையான பிரம்மாண்டமான ஆலமரத்தின் குளிர்ந்த நிழலில் மகரிஷி அஷ்டாவக்கரர் கண்களை மூடியபடி சமாதி நிலையில் ஆழ்ந்திருந்தார். அஷ்டாவக்கரின் உடலில் எட்டு வளைவுகள் இருந்தன. ஆனால் முழு பிரபஞ்சத்தின் துயரங்களையும் ஒரே கணத்தில் போக்கக்கூடிய அகண்ட அசைக்க முடியாத மற்றும் பரம சாந்தி என்ற சூரியன் அவரது முகமண்டலத்தில் பிரகாசித்துக் கொண்டிருந்தது. மன்னர் ஜனகர் அந்த தபோ பூமியை அடைந்த உடனேயே அவருக்குள் இருந்த அனைத்து கட்டுப்பாடுகளும் உடைந்துவிட்டன. ஜனகர் ஓடிச் சென்று அஷ்டாவக்கரரின் புனிதமான பாதங்களில் சாஷ்டாங்கமாக விழுந்தார். ஜனகரின் நெற்றி அஷ்டாவக்கரரின் பாதங்களில் இருந்தது. மேலும் அவரது கண்களில்ிருந்து வழிந்த கண்ணீரால் மகரிஷியின் பாதங்கள் நனைந்து கொண்டிருந்தன. ஜனகரின் உடல் முழுவதும் தேம்பி தேம்பி அழுததால் நடுங்கிக் கொண்டிருந்தது. அவர் மிகவும் பரிதாபமான மற்றும் தழுதழுத்த குரலில் அழைத்தார். ஹே பரமபூஜ்ஜய குருதேவா என்னை காப்பாற்றுங்கள். இந்த உலகின் அனைத்து காட்சிகளையும் பார்த்து நான் சோர்வடைந்து விட்டேன். நான் அரண்மனையை பார்த்தேன் போர்களை பார்த்தேன் இன்ப துன்பங்களை பார்த்தேன் ஆனால் இன்றுவரை நான் என்னையே பார்த்ததில்லை. எனது ஆன்மாவை நான் தரிசிப்பதற்கான அந்த வழிமுறை என்ன என்பதை எனக்கு கூறுங்கள். என்னையே காண்பதற்கான முதல் படி என்ன? எனது சாஸ்வதமான சொரூபத்தை நான் நேரில் காணும் வகையில் குருடனான எனக்கு அந்த அகப்பார்வையை தயவுசெய்து கொடுங்கள். மகரிஷி அஷ்டாவக்கரர் தனது கருணை மற்றும் அமைதி நிறைந்த கண்களை மெதுவாக திறந்தார். அவர் ஜனகரின் கண்ணீர் மல்கிய முகத்தை பார்த்தார். அஷ்டாவக்கிரரின் உதடுகளில் மிகவும் மென்மையான மற்றும் தெய்வீகமான புன்னகை மலர்ந்தது. அவர் ஜனகரை தன் கைகளால் தூக்கி அன்போடு தமக்கு எதிரே இருந்த ஒரு பாறையில் அமர வைத்தார். அஷ்டாவக்கிரர் மிகவும் அமைதியான ஆனால் வஜ்ரத்தை போன்ற கம்பீரமான குரலில் கூறினார். ஹே ஜனகரே உங்களை தன்னை எப்படி அறிவது என்று நீங்கள் என்னிடம் கேட்கிறீர்கள் அல்லவா? அப்படியானால் இந்த படைப்பின் முதலாவது மிகவும் ஆழமான மற்றும் நிலையான விதியை கேளுங்கள். உங்களுக்கு காட்சி அளிக்கும் எதுவாக இருந்தாலும் அது நீங்கள் ஆக முடியாது. அஷ்டாவக்கிரரின் இந்த ஒரு வாக்கியம் ஜனகரின் உள்ளே இருந்த ஒரு திரையை கிழித்தெறிந்தது போல் இருந்தது. ஜனகர் திகைத்து போய் அஷ்டாவக்கிரரின் முகத்தையே பார்த்துக் கொண்டிருந்தார். அஷ்டாவக்கிரர் ஞானத்தின் முதல் பெரும் தாக்குதலைத் தொடுத்தபடி கூறினார் ஜனகரே. இந்த விதி மிகவும் எளிமையானது. ஆனால் அறியாமையில் இருப்பவர்களுக்கு மிகவும் எட்டாதது. காண்பவர் ஒருபோதும் காணும் பொருளாக மாற முடியாது. காணும் பொருள் ஒருபோதும் காண்பவராக மாற முடியாது. பார்ப்பவர் தான் பார்க்கும் பார்ப்பவர் தான் பார்க்கும் பொருளாக ஒருபோதும் மாற முடியாது. இது கேட்பதற்கு மிகச் சாதாரணமாக தோன்றலாம். ஆனால் விழிப்புணர்வு மற்றும் ஆன்மீகத்தின் ஒட்டுமொத்த ரகசியமும் இந்த ஒரு வரியில் தான் அடங்கியிருக்கிறது. அஷ்டாவக்கரர் மேலும் விளக்கினார். உங்கள் முன்னே உள்ள அந்த கல்லை நீங்கள் பார்க்கும்போது நீங்கள் கல் அல்ல என்பதை நீங்கள் அறிவீர்கள். நீங்கள் கல்லை பார்ப்பவர். அந்த மரத்தை நீங்கள் பார்க்கும்போது நீங்கள் மரம் அல்ல என்பதை நீங்கள் அறிவீர்கள். நீங்கள் மரத்தை பார்ப்பவர். ஆனால் விஷயம் உங்கள் சொந்த வாழ்க்கை பற்றி வரும்போது இந்த எளிய விதியை நீங்கள் முற்றிலும் மறந்துவிட்டு கண்ணுக்கு தெரியும் ஒவ்வொரு பொருளுடனும் உங்களை ஒன்றிணைத்துக் கொள்கிறீர்கள். இதுவே உங்கள் வாழ்க்கையின் அடிப்படை அறியாமையாகும். ஜனகரின் மனதில் உள்ள மாயையின் அடுக்குகளை அகற்றுவதற்காக அத்வைத வேதாந்தத்தின் அடிப்படையான பகுப்பாய்வு என்ற வாழை மகரிஷி அஷ்டாவக்கரர் கையில் எடுத்தார். அஷ்டாவக்கரர் கூறினார். ஜனகா உனது இந்த உடலை கவனமாகப் பார். உன்னால் உன் கைகளை பார்க்க முடிகிறது. உனது கால்களை பார்க்க முடிகிறது. உனது மார்பை பார்க்க முடிகிறது. உன் கையில் அடிபடுவதை நீ பார்க்கும்போது என் கையில் வலிக்கிறது என்று நீ கூறுகிறாய். ஜனகா இந்த கையையும் இந்த வலியையும் பார்த்துக் கொண்டிருப்பவன் பார்ப்பவன் தாமாகவே கையாக இருக்க முடியுமா? என்று அஷ்டாவக்கரர் கேட்டார். கைகளை கூப்பி ஜனகர் கூறினார். இல்லை குருதேவா பார்ப்பவன் கையை விட வேறானவன். கை என்பது பார்க்கப்படும் ஒரு பொருள். நான் அதனை பார்ப்பவன் திருஷ்டா. அஷ்டாவக்கரர் கூறினார் அப்படியானால் முதல் முடிச்சை அவிழ்த்து விடு ஜனகா நீ இந்த ஸ்தூலமான உடல் அல்ல. எலும்பு மற்றும் சதையாலான இந்த உடல் நீ அணிந்திருக்கும் ஒரு ஆடையை போன்றது. ஆடை ஒருபோதும் அதனை அணிந்தவனாக இருக்க முடியாது. அஷ்டாவக்கரர் மேலும் தொடர்ந்தார். இப்பொழுது இன்னும் ஒரு படி உள்ளே செல் ஜனகா, உன் மனதில் கோபம் எழும்போது உன் நெஞ்சில் ஒருவர் மீது வெறுப்பு அல்லது அன்பின் அலை எழும்போது ஏதேனும் கவலை வரும்போது அந்த கோபத்தையும் அந்த கவலையையும் நீ பார்ப்பதில்லையா? உன் மனம் அமைதியற்று இருப்பதை உன்னால் அறிய முடியவில்லையா? ஜனகர் கூறினார். ஆம் குருதேவா எனது மனம் அமைதியற்ற நிலையில் இருக்கிறது என்பது எனக்கு முழுமையாக தெரிகிறது. அஷ்டாவக்கரர் தனது விரலை ஜனகரின் மார்பை நோக்கி நீட்டி ஜனகா வெளியே உள்ள ஒரு மரத்தை நீ எப்படி பார்க்கிறாயோ அதேபோல உன் மனதின் எண்ணங்களையும் உணர்வுகளையும் இன்ப துன்பங்களையும் உன்னால் பார்க்க முடிந்தால் இதன் நேரடியான அர்த்தம் என்னவென்றால் நீ இந்த மனமும் அல்ல என்பதுதான் என்று கூறினார். எண்ணங்கள் வருகின்றன போகின்றன. கோபம் எழுகிறது பின் தணிகிறது. ஆனால் இவை அனைத்தின் வருகையையும் செல்வதையும் அமைதியாக பார்த்துக் கொண்டிருக்கும் அந்த பற்றற்ற சாட்சி காண்பவன் இவை அனைத்திலிருந்தும் முற்றிலும் மாறுபட்டவன். மன்னர் ஜனகர் மிகுந்த வியப்புடனும் ஆழத்துடனும் ஹே குருதேவா நான் இந்த உடலும் அல்ல நான் இந்த மனமும் எண்ணங்களும் அல்ல என்றால் பிறகு என்னை நான் எப்படி பார்ப்பது நான் கண்களை மூடும்போது எனக்கு இருள் மட்டுமே தெரிகிறது அல்லது எண்ணங்களின் கூட்டமே தெரிகிறது அந்த ஆன்மாவின் முகம் எப்படி இருக்கும் என்று கேட்டார் தன்னை தானே அறிந்துகொள்ளும் உண்மையான வழியை ஜனகருக்கு புரிய வைப்பதற்காக ஆன்மாவின் தன்மையை முழுமையாக வெளிப்படுத்தும் விளக்கு மற்றும் ஒளியின் அழியாத உதாரணத்தை மகரிஷி அஷ்டாவக்கரர் கூறினார் அஷ்டாவக்கரர் கூறினார் ஜனகா ஜன்னல் எதுவும் இல்லாத அடர்ந்த இருள் சூழ்ந்த ஒரு அறையை கற்பனை செய்து கொள் எந்த கதவும் திறந்திருக்கவில்லை அந்த அறையில் நீங்கள் ஒரு மண் விளக்கினை ஏற்றி வைத்தீர்கள் விளக்கின் சுடரில்ிருந்து பொன்னான கதிர்கள் வெளிவர தொடங்கின அந்த வெளிச்சத்தில் உங்களுக்கு அறையின் சுவர்கள் தெரிய தொடங்கின அறையில் வைக்கப்பட்டிருந்த படுக்கை கண்ணுக்கு தெரிந்தது தரையில் ரையில் கிடந்த பாத்திரமும் கண்ணுக்கு தெரிந்தது. அஷ்டாவகரர் கேட்டார் ஜனகா எனக்குச் சொல் அந்த படுக்கையை பார்க்க உனக்கு எதன் உதவி தேவைப்பட்டது? ஜனகர் கூறினார். குருதேவா அந்த விளக்கின் வெளிச்சம். அஷ்டாவகரர் இரண்டாவது கேள்வியை கேட்டார். மேலும் அந்த அறையின் சுவர்களை பார்க்க உனக்கு எதன் உதவி தேவைப்பட்டது? ஜனகர் கூறினார். அதே விளக்கின் வெளிச்சம். அஷ்டாவக்கரர் இப்போது தனது பார்வையை ஜனகரின் கண்களில் நிலைநிறுத்தி அந்த மிக முக்கியமான கேள்வியை கேட்டார். ஜனகா இப்போது எனக்குச் சொல் அந்த விளக்கை பார்க்க உனக்கு வேறு எந்த விளக்கின் உதவி தேவைப்படுகிறது? விளக்கை பார்ப்பதற்கு வேறு ஏதேனும் வெளிச்சம் தேவையா? ஜனகர் ஒரு கணம் திகைத்து போய் பின்பு கூறினார் இல்லை குருதேவா விளக்கு சுயமாகவே ஒளிரக்கூடியது. அது மற்ற பொருட்களையும் காட்டுகிறது. ஆனால் தன்னை வெளிப்படுத்தி கொள்ள அதற்கு வேறு எந்த வெளிச்சமும் தேவையில்லை. அது சுயமாகவே பிரகாசிக்கக் கூடியது. அஷ்டாவக்கரர் மிகவும் கம்பீரமான குரலில் கூறினார் ஜனகரே இதுவே உமது ஆத்மாவின் உன்னத சத்தியமாகும். நீங்கள் ஆத்மாவை ஒரு பொருளை போல பார்க்க முயற்சிக்கிறீர்கள். வெளியே உள்ள கற்களை நீங்கள் பார்ப்பது போலவும் கண்ணாடியில் உங்கள் முகத்தை நீங்கள் பார்ப்பது போலவும் கண்களை மூடிக்கொண்டு ஆத்மாவின் உருவத்தை பார்க்கலாம் என்று நீங்கள் நினைக்கிறீர்கள். அஷ்டாவக்கரர் மேலும் கூறினார் ஜனகரே முட்டாளாக இருக்க வேண்டாம். ஆத்மா என்பது பார்ப்பதற்கு ஒரு காட்சி பொருள் அல்ல. ஆத்மா என்பது ஒரு உன்னத தீபமாகும். அதன் ஒளியில்தான் உலகின் ஒவ்வொரு பொருளும் காணப்படுகிறது. எல்லாவற்றையும் பார்க்கும் ஒன்றை வேறு ஒருவரால் எப்படி பார்க்க முடியும்? ஆத்மா சுயம் பிரகாசமானது. தன்னை அறிவது என்பது புதிதாக ஒன்றை பார்ப்பது அல்ல. மாறாக காணப்படுகின்ற ஒவ்வொரு பொருளில் இருந்தும் தன் அடையாளத்தை விளக்கிக்கொண்டு அந்த பார்ப்பவனிலேயே அமைதியாக நிலைத்திருப்பதாகவும் இதன் பிறகு மகரிஷி அஷ்டாவக்ிரர் ஆத்மஞானத்தின் நேரடிப் பெருவாயிலாக விளங்கும் அஷ்டாவக்ர கீதையின் முதல் அத்தியாயத்தின் மிக உயர்ந்த புரட்சிகரமான மற்றும் அழியாத சூத்திரத்தை அறிவித்தார் அஷ்டாவக்கரர் கூறினார் யதிதேகம் பருதக் குருத்தியசிதி விஸ்ராய திஷ்டசி அதுனைவ சுகி சாந்தோ பந்த முக்தோ பவிஷயசி இந்த அழியாத ஸ்லோகத்தின் அமிர்தத்தை ஜனகரின் உள்ளத்தில் வார்த்து அஷ்டாவக்கரர் கூறினார் ஜனகரே இந்த ஒருசூத்தி முத்திரத்தை உங்கள் உணர்வின் அடிப்படையாக ஆக்கி கொள்ளுங்கள் இந்த உடலில்ிருந்து உங்களை நீங்களே பிரித்து கொண்டு அழியக்கூடிய இந்த உடலின் மீதான உங்கள் பற்றை ஒரு நொடியில் துண்டித்து உங்களது அந்த தூய சைதன்ய நிலையில் மட்டுமே ஓய்வெடுத்து நிலைத்து நின்றால் நீங்கள் அதுனா அதாவது இப்போதே இந்த நொடியிலேயே இந்த மூச்சிலேயே முழுமையான மகிழ்ச்சியுடனும் உன்னத அமைதியுடனும் அனைத்து பந்தங்களில் இருந்தும் என்றென்றைக்குமாக விடுபட்டவராகவும் ஆவீர்கள் முக்தி என்பது எதிர்காலத்தில் நடக்கும் ஒரு நிகழ்வு அல்ல என்பதை அஷ்டாவகரர் விளக்கினார். ஆத்மஞானம் என்பது நீங்கள் பல வருடங்கள் அலைந்து திரிவதற்குரிய பயணம் அல்ல. இது வெறுமனே பார்வையின் ஒரு திருப்பு முனை மட்டுமே இதுவரை உமது விழிப்புணர்வு வெளிப்பக்கமாக பாய்ந்து கொண்டிருந்தது. நீங்கள் காட்சிகளை பார்த்துக் கொண்டிருந்தீர்கள். எண்ணங்களை பார்த்துக் கொண்டிருந்தீர்கள். உலகத்தை பார்த்துக் கொண்டிருந்தீர்கள். வழி என்னவென்றால் வெளிநோக்கிச் சென்று கொண்டிருந்த அந்த ஒளியை திருப்பி அது எங்கு வெளிவருகிறதோ அந்த மூலத்திற்கே கொண்டு வாருங்கள். தெரியும் பொருட்களை விட்டுவிட்டு அந்த பார்ப்பவர் மீதே உமது முழு கவனத்தையும் நிலைநிறுத்துங்கள். அதே ஓய்வு அதே ஆத்ம தரிசனம். ஜனகருக்குள் அந்த சாட்சி உணர்வை மேலும் ஆழமாக பதிப்பதற்காக அஷ்டாவக்கரர் ஒரு நதியையும் அதன் கரையின் உவமையையும் கூறினார். அஷ்டாவக்கிரர் கூறினார் ஜனகரே ஒரு பெரிய வேகமாக பாயும் நதியை கற்பனை செய்து கொள்ளுங்கள். அந்த நதியில் சில சமயம் மிகவும் தெளிவான தூய்மையான நீர் ஓடுகிறது. வெள்ளம் வரும்போது அந்த நதியில் கலங்கிய அழுக்கான மற்றும் சேரும் சகதியுமான நீர் பாய தொடங்குகிறது. நதியின் நீரில் அழகான நறுமணம் வீசும் பூக்கள் மிதந்து செல்வதை காணலாம். சில சமயம் செத்த விலங்கின் அழுகிய உடல் மிதந்து செல்வதும் தெரியும். அஷ்டாவக்கிரர் கேட்டார் ஜனகரே அந்த நதிக்கரையில் நின்று கொண்டு அந்த பாயும் நீரை பார்த்துக் கொண்டிருக்கும் மனிதன் எனக்குச் சொல்லுங்கள் அந்த அழுக்கு நீர் ஓடுவதால் அந்த நதிக்கரை அழுக்காகி விடுகிறதா? நறுமணமுள்ள மலர்கள் மிதந்து செல்வதால் அந்த நதிக்கரை நறுமணம் பெறுகிறதா? ஜனகர் கூறினார் இல்லை குருதேவே நதிக்கரை முற்றிலும் அசையாமலும் தீண்டப்படாமலும் உள்ளது. நதிநீர் எப்படிப்பட்டதாக இருந்தாலும் நதிக்கரையில் அதன் தாக்கம் எதுவும் இருப்பதில்லை. அஷ்டாவகரர் கூறினார் ஹே ஜனகரே உங்களுக்குள் எழும் இந்த எண்ணங்கள் இந்த கவலைகள் இந்த கோபம் இந்த பயம் ஆகியவை அந்த நதியில் ஓடும் நீரை போன்றவையே சில நேரங்களில் மனதில் நல்ல எண்ணங்கள் தோன்றும் சில நேரங்களில் தீய எண்ணங்கள் தோன்றும் சில சமயங்களில் அமைதி நிலவும் சில சமயங்களில் அமைதியின்மையின் புயல் வீசும் அறியாமை கொண்ட மனிதன் அந்த நதி நீரில் குதித்து நான் அடித்துச் செல்லப்பட்டுவிட்டேன் நான் அழுக்காகிவிட்டேன் நான் பாபியாகிவிட்டேன் என்று கத்த தொடங்குகிறான். ஆனால் ஞானம் பெற்றவன் ஆத்ம தரிசனத்தின் வழியை அறிந்தவன் அந்த நதிக்கரையில் அமர்ந்து கொள்கிறான். அவன் எண்ணங்களுடன் சண்டை இடுவதில்லை. அவன் எண்ணங்களை தடுப்பதும் இல்லை. அவன் ஒரு அசைவற்ற அமைதியான நதிக்கரையை போல தன் எண்ணங்களின் ஓட்டத்தை அவன் ஒரு அசைவற்ற அமைதியான நதிக்கரையை போல தன் எண்ணங்களின் ஓட்டத்தை அமைதியாக பார்த்துக் கொண்டிருக்கிறான். நாம் பெரும்பாலும் நம் உணர்ச்சிகளோடு ஒன்றிணைந்து நான் கோபமாக இருக்கிறேன் அல்லது நான் கவலையாக இருக்கிறேன் என்று கூறுகிறோம். ஆனால் உண்மையான விழிப்புணர்வு வரும்போது நாம் அந்த உணர்ச்சி நதி அல்ல. அதை வேடிக்கை பார்க்கும் நதிக்கரை என்பதை நேரடியாக புரிந்து கொள்கிறோம். மேலும் நீங்கள் நதிக்கரையில் நின்ற மறுகணமே. மேலும் நீங்கள் நதிக்கரையில் நின்ற மறுகணமே எண்ணங்களின் ஓட்டம் எவ்வளவு வேகமாக இருந்தாலும் நீங்கள் அந்த ஓட்டத்தால் சிறிதும் பாதிக்கப்படாமல் முற்றிலும் தீண்டப்படாதவராகவும் தூய்மையானவராகவும் மரணமில்லாதவராகவும் இருக்கிறீர்கள் என்பதை நேரடியாக உணருவீர்கள். நதிக்கரைக்கு வருவது என்பதே தன்னை தானே அறிந்து கொள்வதாகும். மகரிஷி அஷ்டாவக்கரின் இந்த இடி போன்ற வார்த்தைகளின் தெய்வீக மழை ராஜா ஜனகரின் உள்ளத்தில் இறங்கிய மறுகணமே ஜனகருக்குள் விவரிக்க முடியாத பிரம்மாண்டமான மற்றும் இதுவரை இல்லாத ஒரு ஆன்மீக பெருவெடிப்பு நிகழ்ந்தது. ஜனகரின் முழு உடலும் கல்சிலை ஒன்றைப் போல முற்றிலும் அசையாமலும் நடுக்கமன்றியும் உரைந்து போனது. அவருடைய சுவாசம் முற்றிலுமாக மறைந்துவிட்டது போல் மிகவும் மெதுவாகவும் நுட்பமாகவும் மாறியது. அவருடைய கண்கள் தாமாகவே மூடிக்கொண்டன. அந்த கணத்தில் ஜனகர் தனது உணர்வை எண்ணங்கள், உணர்ச்சிகள் மற்றும் இந்த உடலில் இருந்து முற்றிலுமாக விளக்கிக் கொண்டார். அவர் பார்ப்பவர் என்ற மயத்தில் சென்று அமர்ந்தார். சரியாக அந்த கனத்திலேயே ஜனகருக்குள் இருந்த அந்தத் திரை என்றென்றைக்குமாக கிழிந்தது. தான் ஒருபோதும் இந்த சதை மற்றும் எலும்புகளால் ஆன உடல் அல்ல என்பதை ஜனகர் நேரடியாக உணர்ந்தார். அவர் ஒருபோதும் அரசர் ஜனகராக இருந்ததே இல்லை. அவர் எல்லையற்ற முடிவற்ற உருவமற்ற மற்றும் பேரொளி வீசும் சாட்சி உணர்வாக இருந்தார். அதற்குள்ளாக இந்த முழு உடலும் இந்த ஒட்டுமொத்த பிரபஞ்சமும் ஒரு சிறிய துரும்பை போல மிதந்து கொண்டிருந்தது. பார்ப்பவர் மற்றும் பார்க்கப்படும் பொருள் என எதுவுமே எஞ்சி இராத அந்த உன்னதமான ஆத்ம தரிசனத்தை ஜனகர் உணர்ந்தார். அங்கே தூய உணர்வின் அகண்ட பெருங்கடல் மட்டுமே அலைவீசி கொண்டிருந்தது. ஜனகரின் முகத்திலிருந்து காலம், நேரம், பயம், மற்றும் மரணம் ஆகியவற்றின் சுவடுகள் அனைத்தும் என்றென்றைக்குமாக அழிந்து போயின. அவர் முகத்தில் ஒட்டுமொத்த பிரபஞ்சத்தின் எல்லையற்ற அமைதி, தேஜஸ் மற்றும் ஒரு உலகை மீறிய தெய்வீக புன்னகை மலர்ந்தது. நெடுநேரத்திற்குப் பிறகு ஜனகர் தன் கண்களை மெதுவாக திறந்தபோது அவரது கண்களில் நன்றி உணர்வும் பேரானந்த கண்ணீரும் பெருக்கெடுத்து ஓடின. அஷ்டாவக்கரரின் புனித பாதங்களில் ஜனகர் சாஷ்டாங்கமாக விழுந்து வணங்கினார். அப்போது அவரது வாயிலிருந்து தன்னிச்சையாக இந்த அமரத்துவமான வரிகள் எதிரொளித்தன. அஹோ நிரஞ்சன சாந்த போதோகம் ஆஹா நான் எவ்வளவு தூய்மையானவன் எவ்வளவு அமைதியானவன் இயற்கை உடல் மற்றும் மனதை கடந்த தூய ஞான சொரூபமாகவே நான் இருக்கிறேன். குருதேவே இவ்வளவு நீண்ட காலமாக நான் இந்த பொய்யான மாயையில் சிக்கி வெளி கண்ணாடிகளில் என் முகத்தை தேடிக் கொண்டிருந்தேன் இன்று தங்களின் அருளால் ஒருபோதும் அழியாத எப்போதுமே சுதந்திரமாக இருக்கின்ற எனக்குள்ளே இருக்கும் அந்த அமரத்துவமான சாட்சியை நான் கண்டுவிட்டேன். ஜனக மகாராஜா அஷ்டாவக்கரரின் பாதங்களில் அமர்ந்து கைகூப்பி குருதேவே இன்று எனக்கு ஆத்ம தரிசனம் கிடைத்துவிட்டது. நான் ஒரு சாட்சி என்பதை இன்று நான் அறிந்து கொண்டேன். ஆனால் எனக்கு ஒன்றைக் கூறுங்கள். இப்போது நான் மீண்டும் மிதிலையின் அரண்மனைக்கு செல்லும்போது என் முன் அரசாட்சி தொடர்பான சிக்கல்கள் வரும்போது இந்த ஞான பார்வையை நான் எப்படி தக்க வைத்துக் கொள்ள வேண்டும் என்று கேட்டார். அஷ்டாவக்கரர் மிகுந்த பாசத்துடன் ஜனகரின் தலையில் கை வைத்து ஹே ஜனகா ஆத்மஞானி எதையும் புதிதாக உருவாக்க வேண்டியதில்லை ஏனென்றால் உண்மை ஒருபோதும் மாறுவதில்லை என்று கூறினார் நீயே ஆகாயம் என்பதை ஒருமுறை நீ உணர்ந்துவிட்டால் மேகங்களின் வருகையாலோ அல்லது மறைவாலோ ஆகாயம் ஒருபோதும் சலனம் அடைவதில்லை என்று அஷ்டாவகரர் விளக்கினார் நீ மிதிலைக்கு செல் உனது பொன் சிம்மாசனத்தில் அமர் செங்கோலை கையில் கையில் எடு மக்களை காப்பாற்று தேவைப்பட்டால் போரும் செய் ஆனால் இந்த முழு நாடகத்திற்கும் நீ ஒரு சாட்சி பார்வையாளன் மட்டுமே என்ற அகண்ட உணர்வை உனக்குள் நிலைநிறுத்தி கொள் மேடையில் ஒரு திறமையான நடிகன் அரசனின் கிரீடத்தை அணிந்து எப்படி நடிக்கிறானோ அவன் கோபப்படுவது போல் நடிக்கிறான் புலம்புவது போல் நடிக்கிறான் ஆனால் இது ஒரு பாத்திரம் மட்டுமே என்று அவனுக்குள் இருக்கும் உண்மையை அவன் ஒருபோதும் மறப்பதில்லை அதேபோல இந்த உல உலகமாகிய மேடையில் நீ அதேபோல இந்த உலகமாகிய மேடையில் நீ அரசன் ஜனகனாக நடி இது குடும்பத்தையோ வேலையையோ துறந்துவிட்டுச் செல்வதை குறிக்கவில்லை. மாறாக இருக்கும் இடத்திலேயே முழுமையான விழிப்புணர்வோடு வாழ்வதை குறிக்கிறது. ஒரு குடும்ப தலைவனாகவோ அதிகாரியாகவோ உங்களின் பாத்திரத்தை உணர்ந்து செயல்களை முழு திறமையுடனும் அர்ப்பணிப்புடனும் செய். செயல்களை முழு திறமையுடனும் அர்ப்பணிப்புடனும் செய். ஆனால் செயல்களின் பலன்களான வெற்றி மற்றும் தோல்விகளால் உனது சாட்சி ஆத்மாவை சிறிதளவு கூட கட்டி போட அனுமதிக்காதே. இந்த சாட்சி நிலையில் நிலைத்து நின்று உலகில் வாழ்பவன் உலகத்தின் நடுவே இருந்தாலும் அதிலிருந்து முற்றிலும் விடுபட்டவனாகவே இருக்கிறான். மகரிஷி அஷ்டாவக்கரர் மற்றும் அரசர் ஜனகருக்கு இடையேயான இந்த அமரத்துவமான உரையாடல் ஏதோ பழங்கால கதை மட்டுமல்ல தன் சொந்த எண்ணங்கள் என்ற அறைவை இயந்திரத்தில் சிக்கி தவிக்கும். மன அழுத்தம், பதற்றம் மற்றும் தனிமையால் மூச்சு திணரும். இன்றைய ஒவ்வொரு மனிதனுக்கும் இதுவே வாழ்க்கையின் மிகப்பெரிய சஞ்சீவினி. உயிர் காக்கும் மருந்து ஆகும். நாம் அனைவரும் தினமும் கண்ணாடியின் முன் நின்று நம் முகத்தை அழகுபடுத்திக் கொள்கிறோம். ஆனால் எது இல்லாமல் இந்த முகம் வெறும் உயிரற்ற மண் ஆகிவிடுமோ, அந்த நமக்குள்ளே இருக்கும் சாட்சியை நாம் ஒரு கணம் கூட திரும்பிப் பார்ப்பதில்லை. நீங்கள் உங்களை உண்மையாகவே காண விரும்பினால் சுய அறிவை நோக்கி உங்கள் முதல் அடியை எடுத்து வைக்க விரும்பினால் இன்றைய இந்த உன்னத முறையை உங்கள் வாழ்க்கையின் ஒரு பகுதியாக மாற்றுங்கள். பகலில் உங்களுக்கு 10 அல்லது 15 நிமிடங்கள் நேரம் கிடைக்கும் போதெல்லாம் அமைதியான இடத்தில் உட்காருங்கள். உங்கள் முதுகெலும்பை நேராக வைத்து உங்கள் கண்களை மென்மையாக மூடிக்கொள்ளுங்கள். உங்கள் உடலை முழுமையாக தளர்த்தி விடுங்கள். இப்போது உங்களுக்குள் எழும் எண்ணங்களை கவனியுங்கள். ஏதாவது கவலை வந்தால் அதனுடன் போராடாதீர்கள். ஏதாவது துக்கம் வந்தால் அதை விரட்டாதீர்கள். ஓடும் அந்த நதியின் கரையில் சும்மா நின்று கொள்ளுங்கள். மேலும் உங்களுக்குள் ஒரு அமைதியான ஆழமான கேள்வியை கேளுங்கள். இந்த எண்ணங்களை பார்க்கும் இந்த நான் யார்? அந்த கேள்வியுடன் எண்ணங்களுக்கு பின்னால் இருக்கும் காலியான அமைதியான மற்றும் விழிப்பான அந்த இடத்தில அந்த கேள்வியுடன் எண்ணங்களுக்கு பின்னால் இருக்கும் காலியான அமைதியான மற்றும் விழிப்பான அந்த இடத்தில் அமைதியாக நிலைத்திருங்கள். தியானம் பழகும் ஆரம்ப காலத்தில் மனம் மீண்டும் மீண்டும் பழைய எண்ணங்களுக்குள் உங்களை இழுக்க முயற்சிக்கும். அது முற்றிலும் இயல்புதான். அதற்காக சோர்வடையாமல் மெதுவாக உங்கள் கவனத்தை மீண்டும் அந்த பார்ப்பவர் நிலைக்கே கொண்டு வாருங்கள் எந்த முயற்சியும் இல்லாமல் தானாகவே பிரகாசிக்கும் அந்த தீபத்தை நினைவில் கொள்ளுங்கள் எந்த முயற்சியும் இல்லாமல் தானாகவே பிரகாசிக்கும் அந்த தீபத்தை நினைவில் கொள்ளுங்கள் உங்கள் ஆழ் மனதில் சொல்லுங்கள் நான் இந்த எண்ணம் அல்ல நான் இந்த உணர்வு அல்ல நான் இந்த அழியும் உடல் அல்ல நான் தீண்டப்படாத தூய்மையான மற்றும் நித்தியமான சாட்சி அதன் ஒளியில் தான் இவை அனைத்தும் வெளிப்படுகின்றன அந்த சாட்சி நிலையில் நீங்கள் ஓய்வெடுக்கும் போதே உங்கள் மன அழுத்தம் பயம் மற்றும் அமைதியின்மை அனைத்தும் பணிக்கட்டியை போல உருக தொடங்கும். உங்களின் உண்மையான இயல்பான அந்த உச்சபட்ச சுதந்திரத்தையும் அகண்ட அமைதியையும் இன்றே இந்த கனமே நீங்கள் சுவைப்பீர்கள். சாட்சியாக மாறுங்கள் உங்களை நீங்களே பாருங்கள். இந்த உலகின் நாடக மேடையில் ஒரு சுதந்திரமான அச்சமற்ற மற்றும் மகிழ்ச்சியான சக்கரவர்த்தியை போல உங்கள் வாழ்க்கையை கொண்டாடுங்கள். இதுவே அஷ்டாவக்கிர கீதையின் பரம சத்தியம். உங்களை காண்பதற்கான மிக நேரடியான மற்றும் நிலையான முறை இதுவே நன்றி. வாழ்க்கை என்ற இந்த பெருங்கடலில் நாம் அனைவரும் ஒவ்வொரு நாளும் ஏதோ ஒன்றை தேடித்தான் ஓடிக்கொண்டிருக்கிறோம். எதையாவது அடைந்துவிட்டால் முழுமை கிடைத்துவிடும். எங்காவது சென்றுவிட்டால் அமைதி கிடைத்துவிடும் என்ற மாயையில் வெளியே உள்ள உலகத்தையே சுற்றி சுற்றி வருகிறோம். ஆனால் ஜனக மகாராஜாவின் வாழ்க்கையில் நிகழ்ந்த இந்த திருப்புமுனை நம் ஒவ்வொருவரின் ஆத்மாவிலும் நிகழ வேண்டிய ஒரு மாபெரும் விழிப்புணர்வாகும். நீங்கள் யார் என்ற தேடலுக்கு அஷ்டாவகர கீதை காட்டும் இந்த நேரடி பாதை வெறும் தத்துவம் அல்ல. அது வாழ்வாங்கு வாழும் கலை. உங்கள் மனம் உங்களை வீழ்த்த நினைக்கும்போதோ, உலகம் உங்களை நிராகரிப்பதாக நீங்கள் உணரும் போதோ, ஒரு நிமிடம் கண்களை மூடி அந்த அமைதியான சாட்சி நிலைக்கு திரும்புங்கள். உங்களை சுற்றி நடக்கும் அனைத்து போராட்டங்களும் இன்ப துன்பங்களும் வெறும் மேகங்களை போல உங்கள் மனதின் வானத்தில் கடந்து செல்வதை நீங்கள் உணர தொடங்குவீர்கள். மேகங்கள் கருமையாக இருந்தாலும் சரி வெண்மையாக இருந்தாலும் சரி மழையை கொடுத்தாலும் சரி இடியை இறக்கினாலும் சரி அவை ஒருபோதும் ஆகாயத்தை கரைபடுத்துவதில்லை. அதேபோல உங்கள் வாழ்க்கையில் ஏழும் எந்த ஒரு சூழ்நிலையும் எந்த ஒரு துயரமும் உங்களுக்குள் இருக்கும். அந்த நித்தியமான தூய்மையான ஆத்மாவை சிறிதும் அசைக்க முடியாது. இதுவே ஒவ்வொரு மனிதனும் தன் வாழ்நாளில் சுவைக்க வேண்டிய சுதந்திரத்தின் உச்சநிலை. நாம் பல உறவுகளை வளர்க்கிறோம். பல பொறுப்புகளை சுமக்கிறோம், பல ஆசைகளை நெஞ்சில் ஏந்துகிறோம். இவற்றையெல்லாம் முற்றிலுமாக துறந்துவிட்டு காடுகளுக்கு ஓடச் சொல்லவில்லை இந்த ஞானம். மாறாக அனைத்தையும் செய்தபடியே எல்லாவற்றிற்கும் சாட்சியாக தாமரை இலை தண்ணீர் போல எதிலும் ஒட்டாமல் வாழச சொல்கிறது. நீங்கள் ஒரு தந்தை, தாய், கணவன், மனைவி, நண்பன் அல்லது அதிகாரி என்ற பல பாத்திரங்களை இந்த உலக நாடக மேடையில் மிகச் சிறப்பாக படியுங்கள். ஆனால் அந்த பாத்திரங்கள் தான் நீங்கள் என்ற மயக்கத்தில் இருந்து மட்டும் விழித்துக் கொள்ளுங்கள். உள்ளே எந்த சலனமும் இல்லாமல் ஒரு ஆழமான கடலின் அடிமட்ட அமைதியோடு இருங்கள். வெளியே அலைகளைப் போல உங்கள் கடமைகளை தடையின்றி செய்யுங்கள். உங்கள் உண்மையான சொரூபம் இந்த உடலோ மனமோ அல்ல. அது எல்லையற்ற தூய உணர்வு நிலை என்பதை நீங்கள் உணரும். அந்த நொடியே உங்கள் அகங்காரம் சுக்குநூறாக உடைந்து சிதரும். இந்த ஒரு புரிதல் உங்கள் ஒட்டுமொத்த வாழ்க்கையையும் அடியோடு மாற்றிவிடும். மரணம் குறித்த பயம், தோல்வி குறித்த கவலை, எதிர்காலம் பற்றிய பதற்றம், கடந்த காலம் பற்றிய குற்ற உணர்ச்சி என அனைத்தும் உங்களை விட்டு நிரந்தரமாக விலகிவிடும். ஏனென்றால் பிறப்பும் இறப்பும் வெற்றியும் தோல்வியும் இந்த உடலுக்கும் மனதுக்கும் தானே தவிர இதை உள்ளிருந்து இயக்கும் அந்த விழிப்புணர்வுக்கு அல்ல என்பதை நீங்கள் ஆழமாக உணர்ந்து கொள்வீர்கள். உங்களை நீங்களே திரும்பி பார்க்கும் இந்த பயணம் மிகச் சிறியதாக தோன்றலாம். ஆனால் இது பல ஜென்மங்களின் தேடலை ஒரே கணத்தில் முடித்து வைக்கக்கூடியது. இனிமேல் கண்ணாடியில் உங்கள் முகத்தை பார்க்கும் போதெல்லாம் அந்த முகத்திற்கு பின்னால் இருந்து பார்த்துக் கொண்டிருக்கும் அந்த பேரமைதியான பார்வையாளரையும் நினைவில் கொள்ளுங்கள். இத்தனை காலம் அறியாமையின் இருளில் தூங்கி கொண்டிருந்த உங்கள் அகக்கண்கள் இன்று திறக்கட்டும். உங்களுக்குள் இருக்கும் அந்த தெய்வீக அமைதியின் ஒளி இனிவரும் உங்களின் ஒவ்வொரு அடியிலும் உங்களுக்கு வழிகாட்டும். இருள் சூழ்ந்த பாதைகளில் நடக்கும்போதும் துன்பங்கள் உங்களை சுழற்றி அடிக்கும் போதும் இதை பார்ப்பவன் நான் இதை அனுபவிப்பவன் நான் அல்ல என்ற அந்த ஒற்றை நினைவே உங்களை அனைத்து பிணைப்புகளில் இருந்தும் விடுவித்து பாதுகாக்கும் இந்த நொடியிலிருந்து உங்கள் வாழ்க்கை ஒரு முடிவற்ற போராட்டமாக இல்லாமல் ஒவ்வொரு கணத்தையும் ரசித்து வாழும் ஒரு அழகான கொண்டாட்டமாக மாறட்டும். உங்களுக்குள் உறைந்திருக்கும் அந்தப் பரமாத்மாவின் எல்லையற்ற அன்பும் முடிவற்ற சாந்தியும் உங்கள் வாழ்வு முழுவதையும் ஒளிரச் செய்யட்டும். இத்தனை நேரம் உங்கள் ஆன்மாவை வெழிப்படையச் செய்யும் இந்த புனிதமான தியானப் பயணத்தில் என்னோடு முழுமையாக இணைந்திருந்த உங்கள் அனைவருக்கும் எனது இதயம் கனிந்த நன்றிகள். உங்களுக்குள் இருக்கும் அந்த பேரொளி எக்காலத்தும் மங்காமல் பிரகாசிக்கட்டும். வாழ்க வளமுடன் வாழ்க எல்லையற்ற அமைதியுடன்